Jongin.nl

Wat hebben jullie in India gedaan?

Roosmarijn: “We hebben in een dorp van Eco-Trust gewerkt. Eco-Trust is een organisatie in India die gesteund wordt door Nederlanders. De organisatie heeft in het dorp een school waar kinderen bijlessen krijgen over hygiëne, elektriciteit en de natuur. Mensen gooien hun afval zo op straat. Weet je: het gaat daar meer om overleven dan om het milieu.”

Kyara: “Ze hadden in het dorp één schoollokaal en dat was te klein, dus wij hadden de opdracht en het geld om dat gebouw af te breken en op te bouwen. Ook hebben we de gebouwen daar geschilderd en een waterput gebouwd.”

Anne: “Wij hebben ook toiletten gebouwd.”

Roosmarijn: “En we hebben een weg aangelegd. Nou ja…wel op de Indische manier: met gruis ofzo.”

 

Hoe hebben jullie de reis betaald?

Roosmarijn: “We moesten allemaal 1000 euro inleggen. Dat geld hebben we grotendeels met acties bij elkaar gekregen. Met Koninginnedag stonden we bijvoorbeeld op de markt en we hebben een veiling van zaken en diensten gehouden.”

Kyara: “De veiling vond ik het leukst. Ik had mijn goudvis meegenomen en die ging uiteindelijk voor 75 euro weg!”

Anne: “De kaartenactie was ook leuk. Wij verkochten kaarten en stuurden die dan vanuit India op.”

 

Wat voor land is India?

Roosmarijn: “Wij zaten in een heel arm gedeelte. Sommige mensen wonen in een huis dat je eigenlijk geen huis mag noemen. Daarnaast zijn de meisjes soms een probleem. Zij zijn veel duurder dan de jongens, want de jongens kunnen gaan werken. In hele arme gezinnen worden meisjes soms vermoord, omdat ze er geen geld voor hebben. Gelukkig doet het Eco-Trust-project veel voor de mensen daar. Als de mensen van Eco-Trust weten dat er in een arm gezin een meisje geboren is, gaan ze bij de familie langs en komt het meisje op de wachtlijst voor een plekje in het dorp van Eco-Trust. Dat geeft genoeg hoop om het meisje te laten leven.”

 

Wat heeft de meeste indruk gemaakt?

Roosmarijn: “Het tekort aan water. Toen wij er waren, had het al tien maanden niet geregend. Elke dag kregen we een halve emmer om te ‘douchen’. Hier in Nederland worden we bij wijze van spreken overspoeld met water. Ik sta gemakkelijk een half uur onder de douche. Je weet wel dat er een tekort is, maar als je het zo meemaakt, word je met de neus op de feiten gedrukt. Hier doen we de kraan open. Daar moet je een half uur lopen.”

Kyara: “Mij is vooral bij gebleven hoe lief die mensen voor ons waren.”

Roosmarijn: “Het klassensysteem vond ik ook indrukwekkend. Twee mannen waren een gebouwtje aan het afbreken en de ene man was al oud en de andere nog heel jong. Toch moest die oude man al het zware werk doen, alleen maar omdat hij van een lagere klasse was.”

Anne: “Ik vond de school heel leuk om te zien. De kinderen hebben echt respect voor de leraar. ’s Ochtends voordat de school begint, gaan ze automatisch in rijen voor de school staan om het volkslied te zingen. En dat gaat helemaal gelijk!”

 

Wat heb je zelf aan de reis gehad?

Roosmarijn: “Ik weet nu dat geld niet alles is. We hebben het goed hier in Nederland. Voor later vind ik het ook belangrijker dat ik een leuke baan heb, dan dat ik een baan heb waar ik alleen maar veel geld mee verdien."

Kyara: “We zijn hier heel bevoorrecht. Ik kan hier koekjes uit de kast pakken en onder de douche staan of even onderuit zakken op de bank en een filmpje kijken.”

Anne: “Ik vind het heel moeilijk om dat te zeggen. Je leert natuurlijk wel iets van de cultuur. En toen ik net terug kwam, moest ik echt even omschakelen. Maar nu sta ik weer gerust een half uur onder de douche.”

 

Hebben jullie de wereld van de Indiërs veranderd?

Roosmarijn: “Eco-Trust maakt het verschil en wij hebben daaraan kunnen bijdragen.”

 

Volgend jaar weer?

Roosmarijn: “Twee jaar geleden ben ik ook al drie weken naar Zuid-Afrika geweest, dus ik denk dat ik nu maar een zomer ga relaxen.”

Kyara: “Ik heb geen plannen. Als er weer zoiets georganiseerd wordt, zou ik er zeker over nadenken. Ik wil in ieder geval nog eens terug naar het terrein van Eco-Trust in India.”

Anne: “Als er weer een groep op reis gaat, ga ik zeker mee. Het liefst zou ik naar Afrika gaan.”

Roosmarijn: “Je moet er goed over nadenken. Je gaat niet in een vijfsterrenhotel overnachten. Aan de andere kant: ik ben ook een luxepaardje in Nederland, maar je schakelt toch wel snel om. Wij sliepen in India op plaatsen waar we kónden slapen. Ik sliep op de grond, op de veranda.”

Kyara: “Het is bovendien belangrijk om naar de groepsbijeenkomsten te gaan en kennis te maken met de anderen. Ga ook een boekje lezen en bereid je voor op de hitte en de armoede. Maar niet teveel, want dan zit je vol vooroordelen.”

Anne: “Mijn tip: gewoon doen! Het is superleuk en je leert er veel van. Ga wel goed voorbereid op reis!”

Pianoplezier met Martin Oei

De jury van het Prinses Christina Concours noemde hem een raspianist. Hij volgt lessen op het Fontys Conservatorium in Tilburg en kreeg masterclasses van pianogrootmeesters als Michail Markov, Riko Fukuda en Wibi Soerjadi. Martin Oei is zo langzamerhand een begrip in pianoland aan het worden. Benieuwd hoe dat begonnen is? Wat zijn toekomstplannen zijn? En wat je ervoor moet doen om ook zo goed te worden? Wij vroegen het hem!

 

Athalie Terp: een dappere tienermoeder

Athalie Terp raakt op haar zestiende zwanger. Inmiddels is ze 21, getrouwd met Maurice en moeder van twee kindjes: de vijfjarige Lacey en de driejarige Jesse. En dit jonge gezinnetje redt zich prima. Wat nou…een kind kan een kind niet opvoeden?!

 

Thijs Kuijper for president!

Dacht jij ook dat Nederland geen president had? Nou..dat heb je dan goed fout. We hebben ‘m wel en wat voor één. Met trots presenteren wij Thijs Kuijper: president van het internationaal Waterparlement. De kersverse politieke leider heeft het natuurlijk beredruk, maar voor een interview met Jongin kon hij gelukkig een gaatje maken!

 

Michelle heeft een eetstoornis

Michelle is veertien jaar als ze bijna honderd kilo weegt. Ze plundert de keukenkastjes of slaat groot in bij de supermarkt. Ze eet. Om te vergeten. Ondertussen is ze 23 jaar en vecht ze nog dagelijks tegen haar stoornis. Ze schreef er een boek over en wil anderen helpen om het onbekende BED de aandacht te geven die het verdient!